زمان گاهی به جای گذشتن،
در نقطه‌ای نخ‌کِـــــــــــــــــــــــــــــــش می‌شود!

این روزها زیاد از خاطرم می‌گذری،

یاد نگاه‌ت در ازدحام بی‌نهایت آدم‌ها؛
مرا،
تا آخر همه زمستان‌ها[ی عمرم] بس.

می‌دانی!
سی و دو حرف هم کم است برای من که از تو بگوی‌م،
و حواس شش‌گانه‌ام.

حتا،
رنگ‌ها هم یاری نمی‌کنند برای هر چه تخیل از تو،
و
صداها برای هر چه طنین که از چشم‌های تو در من [این‌چون‌این] روان شده...

سحر تو هر چه بود یا نبود؛
این روزها،
تنهایی مرا لب‌ریز کرده است.



پ.ن: هر چند پاییز است؛ احساس بهار را دارم!

وقتی زبان مادری‌ات فقط ۱٢٧ فعل داشته باشد که مستقيم صرف می‌شوند، وقتی هزاران فعل ديگر را بايد به کمک فعل معين صرف کرد، و اين فعل هم درست همان فعلی باشد که برای عمل هم خوابگی به کار می‌رود، آن وقت زبان خيانت کار می‌شود...*
*رضا قاسمی- وردی که بره‌ها می‌خوانند

دل م می خواد یه جای بکر داشته باشم که اون جا همه حرف هام را بزنم و هیشکی هم به اون دست رسی نداشته باشه! دنیای مجازی و اینترنت و شبکه های اجتماعی و اسمارت فون و ... برا آدما حریم شخصی نگذاشته ن! هر چه قدر هم که سکیوریتی ها و پرایوسی ستینگ ت را شدید کنی و حواس ت را جمع کنی، باز هم می بینی که دیگه هیچ جا به معنی واقعی تنها نیستی! شاید هم گریزی نیست از این جریان سریع تکنولوژی.
دل م می خواد مثل 14 سالگی یه دفتر خوشگل خاطرات داشته باشم که تنها بیم خوندن ش از طرف برادر کوچیکه باشه که اون هم کیلومترها دوره و به هر حال، این نگرانی هم خود به خود رفع شده! شاید شروع کنم صفحه های پر نشده باقی مونده ش را از کلمه و احساس و خاطره لب ریز کنم تا تفریحی باشد برای روزهای دور که خوندن و یادآوری شون لب خندی غلیظ برام به ارمغان بیاره...

چند قدم آن طرف‌تر از کلبه مستراحی بود و درش به شکل فجیعی باز مانده بود. داخل مستراح جلوه یک صورت انسانی را داشت و انگار داشت می‌گفت: "آن پیرکی که منو ساخته 9745 بار این‌جا ریده و حالا مرده و من دیگه نمی‌خوام کسی دست‌ش به من برسه. اون آدم خوبی بود. منو با عشق و علاقه ساخت. تنهام بذار. من حالا یادگار اون ما تحت نازنینی‌ام که کلک‌ش کنده شده. هیچ راز و رمزی این‌جا نیست. برای همینه که در بازه. اگه ریدن‌ت گرفته، مثل گوزن‌ها برو لای بوته‌ها*".
*صید قزل آلا در آمریکا-ریچارد براتیگان

زیر برف سفید کلمات دوش می‌گیرم!
+ 
می‌توانم بی‌فاصله بنویسم. بی‌هیچ درنگی. حالا مطمئن شده‌ام که نوشتن در ناامیدی ِ بسیار و آن‌گاه که در برابر زندگی روزمره کاملن از پای در آمده‌ایم شکل می‌گیرد. هم‌چنان که ویرجنیا وولف این‌گونه معتقد بود. من نمی‌توانم از پولِ بسیار حرف بزنم اما می‌توانم از کلماتی بسیار حرف بزنم و زنده بمانم. شاید تنها علت زنده ماندن این است که هنوز کتاب‌های خوبی برای خوانده شدن وجود دارند. آ‌ن‌ها در قفسه‌های‌ند. جایی نمی‌روند. کلمات‌شان جابه‌جا نمی‌شود. این‌ها به من امیدواری می‌دهند. کتاب‌ها خیانت نمی‌کنند. می‌شود روی آ‌‌ن‌ها حساب کرد. همین‌جاست که می‌شود گفت آ‌ن‌چه ‌در کتاب‌ها اتفاق می‌افتد بسیار سالم‌تر از واقعیت است. واقعیت، به شدت آسیب دیده است. پناه‌گاهی برای خود نمی‌یابم. وقتی واقعیت ناامیدمان می‌کند به نوشتن رو می‌کنیم. آدورنو درست و دقیق می گوید که وقتی خانه‌ای ندارید نوشتن خانه‌ی شما می‌شود. این خانه با تمام وسعت‌ش از آنِ من است. خانه‌ای که هیچ شکل خاصی ندارد. یک صفحه‌ی سفید و قلم برای نوشتن. نوشتن تا ابد. شاید نوعی خوش‌بختی باشد. به‌تر است این خوش‌بختی را از واقعیت ِ آسیب‌دیده حفظ کنیم. گاهی می ترسم پرنده‌ای که در یک تابلو نقاشی مربوط به هزار سال قبل است و بر دیوار خانه میخ کرده‌ام ناگهان از وحشتی که در روزمرگی‌های ماست پرواز کند و برود. لازم نیست حتمن چیزی نوشته باشم که فراخور ذهن مخاطب باشد. اما لازم است بنویسم. بی هیچ ذهنیتی یا روایتی. ناامیدی به‌ترین دلیل است. زیر برف سفید کلمات دوش می‌گیرم.

‌

هنوز هم یاد نگاه‌ش‌ مرا برای شاعر شدن بس است!

چه خوب است
که
مخاطب خاص شعرهای یک شاعر باشی.

او؛

اول همه شعرهای‌ش بگوید:
"تقدیم به تو".

تو؛

الهام ناخودآگاهانه شاعر باشی،
و بی آن‌که خود بدانی،
مدام از خیال شاعر بگذری!

من قبول می‌کنم که کسی را صدا زدم
رسیدم
به تمام دست‌م
ولی دیگر باور نمی‌کنم
تا من تمام رفتن‌ها و آمدن‌ها را ببینم
که بتوانم برای کسی بگویم
چرا رها کردم
چرا نخواستم
حرف‌ها را با پچ‌پچ بگویم
که کسی این در را بیش‌تر باز کند
*احمدرضا احمدی

آندره آ : اون رفت. باید می‌دونستم این‌جوری میشه.
اینگرید : خودتو سرزنش نکن، تو عاشق‌ش شده بودی.
آندره آ : حالا دیگه می‌تونم بگم تجربه اول‌م نیست.
اینگرید : ناراحتی؟
آندره آ : آره!
اینگرید : عادت می‌کنی.
آندره آ : نمی‌خوام فراموش‌ش کنم.
اینگرید : عادت می‌کنی، ولی فراموش‌ش هم نمی‌کنی.
*برگرفته از نمایش‌نامه "تجربه‌های اخیر" از امیررضا کوهستانی

ما دلمان برای هم تنگ شده، با بهانه‌یی ساده نشسته‌ایم كنار دستگاه تلفن. دست‌هایمان با هم می‌روند طرف گوشی. بوق اشغال می‌شنویم. یكی از ما به فكرش می‌رسد گوشی را بگذارد و به آن‌یكی فرصت شماره‌گیری بدهد. آن‌یكی هم با همین فكر گوشی را می‌گذارد. تلفن زنگ نمی‌زند. از كنار دستگاه بلند می‌شویم. یكی از ما تمام روز توی زندگی آن‌یكی سرک می‌كشد. آن‌یكی سرک‌های این‌یكی را می‌بیند، لبخند می‌زند و خودش هم توی زندگی آن‌یكی سرک می‌كشد و می‌بیند كه آن‌یكی لبخند می‌زند. شب تصمیم می‌گیریم روز بعد، بی‌بهانه زنگ بزنیم. فردا هر دو می‌نشینیم كنار دستگاه تلفن. با هم دست‌هایمان می‌روند طرف گوشی. بوق اشغال می‌شنویم ...
*نامتعارفه آقای مترجم!- فرخنده حاجی‌زاده